Sen beni her gün biraz daha ertelerken Ben seni her defasında biraz daha öne alıyorum sevgilim... Hiçbir destede olmayan bir iskambil kağıdı gibiyiz; Bir tarafı kız, diğer tarafı erkek... Sırt sırta vermişiz, İki cihan...

Artık zamanlar kalacak senden bana biliyorum. Ben soğuk yataklarda tek başıma ısınmaya çalışırken sen üzerine başkası bulanmış kokuyu kim bilir hangi kanalizasyon deliğine gönderip geleceksin yanıma... Sen sıcacık tenini bende...

Uzun bir yolda... Bir otobüsün cam kenarında... Kafam arkaya yaslanmış, titrek sarsıntılar içinde... Yüreğimdeki sarsıntıların yanında bir hiç... Duyumsamıyorum bile... Kulağımda hayatımın fon müziği çalıyor; the second you...

Önyargısız insanları seviyorum... Nereden çıktı bu diyeceksiniz? Şubat 2008'den beri yazıyorum ve bu zaman zarfında çok sayıda blog yazarı arkadaşlarım ve okuyucularım oldu. Bırakın uzun süreliyi yazmaya birazcık olsun ara...

İnsan şimdiki aklı, bilgisi ve duygularıyla istediği yıllara dönebilse… Yani kader kendi yolunu çizmeden önce o kaderini kendisi tayin etse… İstemediğimiz bölümleri makaslayıp hayatımızdan çıkarıp attığımız için daha mı...